PKD w weryfikacji kontrahenta: branże, kody i zakres działalności

PKD w weryfikacji kontrahenta: co można z niego wyczytać, a czego nie

PKD to oficjalny system kodów opisujących rodzaj działalności gospodarczej. Każdy polski przedsiębiorca musi oznaczyć działalność kodem PKD. Wpis trafia do CEIDG, KRS i REGON oraz do statystyk GUS.

Na tej podstawie wiadomo, w jakiej branży działa kontrahent i jaki zakres usług deklaruje jako przeważający. PKD pokazuje sekcję, dział i podklasę. Przy rozbudowanym profilu pokazuje też kody dodatkowe.

Kod nie dowodzi, że kontrahent faktycznie wykona daną usługę. Nie dowodzi też, że ma do niej zasoby, doświadczenie i procedury. Kod trzeba skonfrontować z przedmiotem umowy, ofertą, historią współpracy i dokumentacją. To punkt wyjścia do dalszych pytań, nie zamiennik due diligence.

Od sekcji do podklasy: jak czytać kod PKD kontrahenta

PKD ma pięć poziomów: sekcję, dział, grupę, klasę i podklasę. Sekcja jest najbardziej ogólna i określa branżę rynkową. Podklasa pozwala dokładniej zidentyfikować działalność.

Czytając kod kontrahenta, przechodź tę drogę od góry do dołu. Nie interpretuj samego symbolu.

Przykład z IT: sekcja J to „Informacja i komunikacja”. W jej ramach dział 62 obejmuje „Działalność związaną z oprogramowaniem i doradztwem w zakresie informatyki oraz działalność powiązaną”.

Niższe poziomy pokazują, czy chodzi o programowanie, doradztwo, zarządzanie urządzeniami informatycznymi czy pozostałe usługi informatyczne. W PKD 2007 dział 62 dzielił się m.in. na grupy 62.01, 62.02, 62.03 i 62.09.

Taki układ pozwala szybko odróżnić firmę szeroko informatyczną od wyspecjalizowanej. Kod z sekcji J i działu 62 oznacza obszar IT. Dopiero podklasa lub kod dodatkowy mówi, czy kontrahent deklaruje np. tworzenie oprogramowania, doradztwo czy obsługę systemów.

PKD 2025 i starsze kody w rejestrach: o czym pamiętać przy sprawdzaniu kontrahenta

Od 1 stycznia 2025 roku obowiązuje nowa klasyfikacja PKD 2025. Zastąpiła PKD 2007.

Okres przejściowy trwa do 31 grudnia 2026 roku. W tym czasie stare kody można jeszcze stosować dla działalności rozpoczętej przed 1 stycznia 2025 roku.

PKD 2007 wprowadzono 1 stycznia 2008 roku. Przez lata była podstawą wpisów w rejestrach.

Nowa klasyfikacja jest bardziej szczegółowa, zwłaszcza w IT. Dotychczasową grupę 62.0 podzielono m.in. na 62.1 – działalność w zakresie programowania oraz 62.2 – doradztwo informatyczne i zarządzanie urządzeniami.

U jednego kontrahenta mogą współistnieć wpisy stare i nowe. W rejestrach mogą występować symbole z PKD 2007 i z PKD 2025.

Przy weryfikacji nie zakładaj z góry, że starszy kod jest błędem. Sprawdź, czy działalność rozpoczęto przed 2025 rokiem, czy trwa okres przejściowy i czy kod odpowiada faktycznemu profilowi firmy. Dopiero rozbieżność między starym kodem a obecnie deklarowanym zakresem powinna skłonić do dodatkowych pytań.

PKD 2007 vs PKD 2025 – kluczowe różnice w branży IT

Branże i kody: przykład sektora IT

W PKD 2025 kluczowe dla IT są kody z działu 62. Programiści, testerzy i web developerzy najczęściej wybierają 62.10.B – „Pozostała działalność w zakresie programowania”.

Kod obejmuje projektowanie struktury i zawartości, pisanie, modyfikowanie, testowanie oraz utrzymanie oprogramowania i aplikacji. W tym oprogramowania systemowego, aplikacji biznesowych i finansowych, aplikacji uczenia maszynowego, aplikacji sztucznej inteligencji, aplikacji cyberbezpieczeństwa, baz danych i stron internetowych. Obejmuje też dostosowywanie i konfigurowanie oprogramowania do potrzeb klienta.

Dla gier komputerowych dedykowany jest 62.10.A – „Działalność w zakresie programowania gier komputerowych”. Obejmuje projektowanie, pisanie, modyfikowanie i utrzymanie oprogramowania oraz aplikacji do gier. W zakres wchodzi też oprogramowanie pośredniczące (middleware) dla gier.

Cyberbezpieczeństwo ma kod 62.20.A – „Działalność w zakresie cyberbezpieczeństwa”. Dotyczy zarządzania ryzykiem w cyberbezpieczeństwie, obsługi incydentów, testów bezpieczeństwa i audytów systemów informacyjnych.

Natomiast 62.20.B – „Pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz zarządzaniem urządzeniami informatycznymi” – adresowany jest m.in. do architektów IT, administratorów systemów i konsultantów IT. Obejmuje planowanie i projektowanie systemów komputerowych, zarządzanie i obsługę systemów należących do klienta oraz szkolenia użytkowników.

Obok działu 62 w wykazach dla IT pojawiają się kody z działów 63 i 58. Sprawdź je, jeśli kontrahent świadczy usługi hostingowe, przetwarzania danych, wydawnicze związane z oprogramowaniem lub inne usługi cyfrowe.

Kody PKD 2007 w IT, które nadal mogą pojawić się u kontrahenta

W PKD 2007 działalność informatyczna była ujmowana przede wszystkim w dziale 62. Najczęściej spotykane symbole to 62.01.Z – „Działalność związana z oprogramowaniem” oraz 62.02.Z – „Działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki”.

Dalej 62.03.Z – „Działalność związana z zarządzaniem urządzeniami informatycznymi” i 62.09.Z – „Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych”.

W rejestrach mogą występować też kody z działu 63. W tym 63.11.Z – „Przetwarzanie danych, zarządzanie stronami internetowymi (hosting) i podobna działalność” oraz 63.12.Z, wymieniany w zestawieniach PKD dla IT.

Starsze symbole z działu 58, takie jak 58.21.Z i 58.29.Z, także pojawiają się w wykazach kodów dla branży IT. 58.29.Z bywa opisywany w kontekście tworzenia oprogramowania oraz sprzedaży licencji na oprogramowanie. Końcówka „.Z” oznacza podklasę w starym układzie PKD 2007.

Nie odrzucaj kontrahenta tylko dlatego, że ma wpis z poprzedniej klasyfikacji. Ustal, czy działalność rozpoczęto przed 2025 rokiem, czy kod nadal odpowiada faktycznemu zakresowi usług i czy w PKD 2025 ma odpowiednik.

W razie wątpliwości poproś o dokumenty lub wyjaśnienie. Nie opieraj decyzji wyłącznie na symbolu.

Zakres działalności: kod główny, kody dodatkowe i aktualizacje wpisu

Firma wybiera co najmniej jeden główny kod PKD. Określa w ten sposób przeważający rodzaj działalności.

Jeśli świadczy też inne usługi, może wybrać więcej kodów dodatkowych. W formularzu CEIDG-1 zmieści się 9 kodów. Gdy potrzeba ich więcej, można posłużyć się formularzem CEIDG-RD. Kody można aktualizować i dodawać wraz z rozwojem działalności.

W weryfikacji kontrahenta kod główny pokazuje przeważającą działalność. Kody dodatkowe mogą obejmować usługę, którą kontrahent ma wykonać.

Porównaj deklarowany zakres z kodem głównym i dodatkowymi. Brak konkretnego kodu nie zawsze oznacza, że usługa jest niedozwolona. Jest jednak sygnałem, by dopytać o doświadczenie, podwykonawców, umowę i sposób rozliczania.

W spółkach opis działalności znajduje się w umowie lub statucie. Same kody PKD nie muszą być tam podawane, choć w praktyce wspólnicy często je wskazują. Sprawdź więc zarówno wpis rejestrowy, jak i dokumenty założycielskie lub rejestrowe.

Kod ogólny czy specjalistyczny? Jak interpretować rozbieżności

Kody szerokie, takie jak 62.09.Z – „Pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych” lub 62.10.B – „Pozostała działalność w zakresie programowania”, mogą obejmować wiele różnych usług.

Kody dedykowane zawężają profil działalności i zwykle łatwiej odnieść je do konkretnej usługi. Przykłady: 62.20.A dla cyberbezpieczeństwa, 62.10.A dla gier komputerowych, 62.20.B dla doradztwa i zarządzania urządzeniami.

Jeśli kontrahent ma kod ogólny, a usługa jest specjalistyczna – np. audyt bezpieczeństwa, tworzenie gier albo zarządzanie infrastrukturą klienta – zapytaj, czy wykonuje ją samodzielnie, czy z podwykonawcami. Zapytaj też, jak dokumentuje ten zakres.

Rozbieżność nie musi oznaczać nieprawidłowości, ale wymaga wyjaśnienia.

Największe znaczenie ma zgodność kodu z przedmiotem umowy. Gdy kod nie obejmuje usługi, która ma być wykonana, rozważ dodatkowe dokumenty, referencje lub wyjaśnienie sposobu realizacji. Sprawdź też, czy kontrahent nie powinien zaktualizować wpisu PKD.

Checklista weryfikacji kontrahenta po PKD

Granice PKD w weryfikacji: kiedy kod nie wystarcza

PKD służy do klasyfikacji działalności i ewidencji statystycznej. Jej podstawowym celem jest systematyzacja podmiotów na potrzeby REGON oraz przygotowywanie informacji statystycznych.

Nie jest to oświadczenie o aktualnym zakresie usług ani gwarancja, że kontrahent wykona daną usługę samodzielnie i należycie.

Dlatego przy weryfikacji zawsze zestaw PKD z opisem usług, dokumentacją i faktycznym przedmiotem współpracy. Sprawdź, czy usługa mieści się w deklarowanym zakresie, czy firma ma odpowiednie doświadczenie i zasoby oraz czy nie opiera się wyłącznie na podwykonawcach.

PKD pomaga zawęzić pytania i wychwycić rozbieżności, ale nie zastępuje pełnego due diligence.